Davide Balula – Dust and Spores on a Dancer’s Clothes (2018)
 
Davide Balula (Vila Dum Santo (PT), 1978 – woont en werkt in New York) maakt gebruik van alle elementen (aarde, water, lucht en vuur) en van alle vormen van materie (vast, vloeibaar en gas). In zijn multidisciplinaire en multimediale praktijk kunnen kunstwerken de vorm aannemen van sculpturen, foto’s en performances – waarbij hij vaak samenwerkt met dansers en muzikanten -, maar ook van geluidscomposities, meetinstrumenten en wetenschappelijke experimenten. Hij wordt geïnspireerd door audiovisuele en biomedische technologieën, chemie en natuurkunde en haalt die wetenschappelijke kennis het domein van de kunst binnen om de grenzen van het waarneembare en het denkbare op te rekken. Zo maakte hij sculpturen die evolueren volgens de internetstromen van toeschouwers. Maar hij weekte ook schilderijen in beekjes, begroef ze onder de grond of plaatste ze in klimaatkamers. Bekend is zijn serie van ‘verbrande schilderijen’ die bestaat uit stukken verbrand hout en de afdrukken ervan op canvas.
 
Voor Brief Encounters borduurde hij op deze serie werken voort, ditmaal in een performatieve vorm. Zes dansers, geheel in het wit gekleed, voerden een choreografie op, die enkel gebaseerd was op de instructie om besmeurd te raken met bosgrond en andere natuurlijke elementen. Met dit werk liet Balula de mens letterlijk terugkeren naar de aarde, waaraan hij is ontsproten. Tegelijkertijd creëerde hij levende schilderijen, in de traditie van Yves Klein.
 
concept
Davide Balula
 
choreografie
Mirabelle Marden
 
performers
Audrey Apers
Vera Goetzee
Christian Guerematchi
Lily Kiara
Anne Roeper
Johnny Schoofs

 
kostuums
Ben & Géraldine Ducros
 
special thanks
Ty Boomershine
Marjolein Vogels
Heather Ware

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij
 
Thorsten Brinkmann – No Hope, No Pose (2018)
 
Hij heeft altijd wel een globaal idee maar tijdens zijn struintochten langs rommelmarkten en kringloopwinkels is Thorsten Brinkmann (Herne (DL), 1971, woont en werkt in Hamburg) nooit op zoek naar specifieke objecten. Dan heb je geen oog meer voor de verrassingen die je tegenkomt en dat zou het werkproces een stuk minder aantrekkelijk maken. Brinkmann vindt de vreugde van zijn kunstenaarspraktijk juist in het ontdekken en vervolgens spelen met zijn vondsten, die allemaal gebruikssporen vertonen en verhalen in zich dragen. Dat betekent geenszins dat zijn speelse sculpturen, portretten en installaties niet uiterst zorgvuldig tot stand zijn gekomen. Brinkmann begint met ‘verkleden’ en zet vervolgens bijvoorbeeld een pedaalemmer over zijn hoofd. Dan reageert hij op wat hij ziet en maakt aanpassingen tot hij tevreden is over de metamorfose. De composities, poses en belichting van zijn zelfportretten, zowel mannelijke als vrouwelijke personages, baseert hij op die van iconische schilderijen, waardoor ze er eveneens schilderachtig uitzien. Ze worden vervolgens, samen met kledingstukken van de kunstenaar en afgietsels van zijn lichaamsdelen, in installaties, foto’s en video’s verwerkt. Het gezicht van de kunstenaar blijft echter altijd verborgen. Niet hij maar het kunstwerk moet centraal staan, en Brinkmann wil de mogelijkheden tot interpretaties zo open mogelijk houden. Zo laat hij zijn toeschouwers op humoristische wijze nadenken over hun relatie met de objecten die hen omringen en die mede hun identiteit bepalen.
 
Waar Brinkmann zijn personages altijd zelf verbeeldt en nooit voor publiek opstelt, enkel voor een foto- of videocamera, liet de kunstenaar voor Brief Encounters voor het eerst een aantal van zijn stereotype personages live performen. De personages, een koning, Venus, een vogel, een ruiter en een wachter, stonden statig op witte voetstukken en maakten minimale bewegingen. Ofschoon gebaseerd op iconische schilderijen, die altijd de standvastigheid, kracht en schoonheid van het geportretteerde personage benadrukken, zijn de personages van Brinkmann in al hun surrealistische verschijningsvormen onbeholpen, breekbaar en tragikomisch. Het zijn gemankeerde helden, die onze dagelijkse beslommeringen en sterfelijkheid reflecteren.
 
regie
Thorsten Brinkmann
 
performers
Roman Barkow
Thorsten Brinkmann
Tillmann Engel
Christiane Opitz
Stefanie Reimers

 
kostuums & props
Thorsten Brinkmann
 
ontwerp sokkels
Thorsten Brinkmann
 
productie sokkels
Intia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij
 
Lilibeth Cuenca Rasmussen – Mobile Mirrors (2018)
 
Lilibeth Cuenca Rasmussen (Manilla (PH), 1970, woont en werkt in Kopenhagen) gebruikt het lichaam, hoofdzakelijk dat van zichzelf maar soms ook dat van familieleden en vrienden, om commentaar te leveren op de sociale constructies die er in de samenleving bestaan met betrekking tot gender en culturele, religieuze en etnische identiteit. Haar praktijk bestaat veelal uit theatrale performances uitgevoerd voor een live publiek, waarvoor ze zelf de muziek en teksten schrijft en de decors en kostuums ontwerpt. Rasmussens vertrekpunt is steeds haar eigen Filipijns-Deense achtergrond. Door het aannemen van talloze rollen in haar performances probeert ze enerzijds een spreekbuis te zijn voor onderdrukte stemmen en anderzijds uitdrukking te geven aan haar eigen positie in de wereld: steeds moet ze zich aanpassen aan situaties en omgevingen waarin ze zich nooit helemaal thuis voelt. Persoonlijke observaties en ervaringen dienen als basis voor het vertellen van universele verhalen over het functioneren in een prestatiegerichte, markt-gedreven consumptiemaatschappij. Daarin hebben mensen zich maar te schikken, of ze worden aan de zijlijn gezet.
In haar performances wordt het publiek vaak speels betrokken of uitgenodigd zelf in actie te komen. Op die manier dwingt Rasmussen haar toeschouwers zich bewust te worden van hun eigen positie ten opzichte van de ander binnen een groot geconstrueerd systeem dat we samenleving noemen.
 
Voor Brief Encounters stelde Rasmussen een nieuwe uitvoering voor van de performance Mobile Mirrors uit 2012, een werk dat in verschillende vormen eerder uitgevoerd werd in Lulea (Zweden), Caïro, Manilla, Stockholm en New York. Voor Lustwarande concipieerde ze een nieuwe samenstelling en choreografie. Zes performers, onder wie Rasmussen zelf, waren in nauwsluitende, lichaamomhullende kostuums gestoken, van kop tot teen bedekt met spiegelscherven, zoals op een discobal. De performers bewogen zich achter elkaar door het bos, waarbij ze steeds de bewegingen van hun voorganger imiteerden. In plaats van zichzelf te kunnen zien, reflecteerden ze uitsluitend de natuur en de toeschouwers. Mobile Mirrors (2018) hield de toeschouwers en passanten letterlijk een spiegel voor, eentje echter die mobiel en volledig gefragmenteerd is, waardoor mens en omgeving versplinterd weerspiegeld werden.
 
choreografie
Lilibeth Cuenca Rasmussen
 
performers
Yuri Bongers
Lilibeth Cuenca Rasmussen
Lucas Devroe
Nataly Milena Orozco Mercado
Emilia Sølvsten
Maia Sørensen

 
kostuums
Lilibeth Cuenca Rasmussen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij
 
 
 


 
Lee Mingwei – Song Forest (2018)
 
Vrijwel al het werk van Lee Mingwei (Taichung (TW), 1964, woont en werkt in Parijs en New York) draait niet zozeer om het realiseren van kunstobjecten, als wel om het tot stand brengen van intiem intermenselijk contact. Zonder actieve deelname van de bezoeker is het werk incompleet en betekenisloos. Toeschouwers worden aan de hand van eenvoudige instructies gevraagd om een bepaalde handeling te verrichten en participant van het werk te worden. Door zijn actieve bijdrage aan een project wordt de bezoeker zich in hoge mate bewust van zichzelf en van de mate waarin hij bereid is zichzelf kwetsbaar op te stellen en vertrouwen te schenken aan de kunstenaar of de andere – hem vaak volstrekt onbekende – deelnemer(s). In het creëren van deze intieme contacten maakt Lee gebruik van verschillende disciplines, als architectuur, dans, muziek en poëzie.
 
Speciaal voor Brief Encounters werden bezoekers door een achtjarige jongen uitgenodigd om plaats te nemen op een stoel tegenover een vrouw achter een vleugel, die middenin het bos is neergezet. De vrouw was de vermaarde Taiwanese pianiste PeiYao Wang – moeder van de jongen, Owen, en goede vriendin van Lee. De vleugel, Owens zitmeubel en de stoel waarop de uitgenodigde bezoeker plaats diende te nemen, stonden op podia, die hun vorm ontlenen aan geabstraheerde waterrimpelingen, een ontwerp van architect David Lee, de vader van Owen.
 
Wang gaf steeds aan één bezoeker tegelijk een kortdurend privéconcert terwijl het overige publiek het tafereel vanaf een afstand gadesloeg. Ze speelde stukken uit de Nocturnes van Frederic Chopin, 21 muziekstukken voor piano die hij schreef tussen 1827 en 1846. De nocturnes (van het Latijnse nocturnus, ‘nachtelijk’) zijn composities geïnspireerd op de dromerige sfeer van de nacht, die door Chopin populair en wijdverbreid zijn geraakt.
 
Het was een betoverende ervaring, de kinderlijke onschuld van de jongen die je uitnodigde, de wereldberoemde romantische klanken die tussen de bomen door sluierden, speciaal voor jou gespeeld, door een meesterpianiste, die recht tegenover je zat. Menig bezoeker moest een traan wegpinken.
 
concept
Lee Mingwei
 
pianist
PeiYao Wang
 
host
Owen Lee
 
ontwerp stoel
Lee Mingwei
 
ontwerp podia
David Lee
 
productie podia & stoel
Intia
 
concertvleugel
Muziekzaak Grosveld

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij

 


video: Maddance Productions
 

Shana Moulton – Trapped in a Pyramid Scheme
(2018)
 
De artistieke praktijk van Shana Moulton (Oakhurst, 1976, woont en werkt in Fresno) draait om een vrouw op zoek naar betekenis en zingeving in een commerciële woestenij van consumptiegoederen en schoonheidsproducten. De rol van die vrouw wordt gespeeld door Moultons alter-ego, de naïeve Cynthia – Moulton met pruik. Overgevoelig voor de bij de hedendaagse westerse maatschappij behorende obsessies, neuroses en angsten, zoekt Cynthia op haar weg naar verlichting heil bij televisie-goeroes en allerhande schoonheidsproducten die de tekenen van het ouder worden moeten tegengaan.
 
Cynthia is in veel opzichten het product van Moultons eigen dwanggedachtes – en die van miljoenen anderen. Het alter-ego functioneert als een irrationeel zelfportret dat is gecreëerd om zich over te geven aan een wereld waarin geneesmiddelen op recept, esoterische bewegingen en de op vrouwelijke consumenten gerichte producten uit de wellness-, gezondheids- en schoonheidssector, allemaal in gelijke mate je lichamelijke en mentale welzijn bepalen. In performances en video’s waarin ze bewust een Twin Peaks-achtige surrealistische sfeer oproept, die vaak even hilarisch als angstaanjagend is, beweegt Cynthia zich in een pastelkleurige wereld van kitsch en decadentie, die het clichébeeld van de westkust van Amerika oproept.
 
Voor Brief Encounters creëerde Moulton een performance, waarbij Cynthia verstrikt zit in een piramide van houten balken, omgeven door een set van New Age artikelen en fysiotherapeutische apparaten, bedoeld om haar spirituele en fysieke staat van zijn te verbeteren. Terwijl Cynthia zich uit de piramide probeerde te bevrijden, in een Houdini-achtige worsteling die tevens associaties oproept met slachtoffers van middeleeuwse publieke martelpraktijken, transformeerde haar gevangenis geleidelijk in een Orgone Generator, een houten kast waarvan gemeend wordt dat het negatieve energie omzet in positieve energie, een uitvinding van de Oostenrijkse psychoanalyticus Wilhelm Reich. Daardoor was Cynthia in staat de situatie meester te worden en ervaarde ze een perfecte balans tussen haar spirituele, emotionele en fysieke conditie; een louterende vrijheid en zielenrust in het bos.
 
ontwerp piramide
Shana Moulton
 
productie piramide
Mooi-Hout
 
geluidstechiek
StoffelSoundS
 
Trapped in a Pyramid Scheme werd op 26 mei tweemaal uitgevoerd.
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij
 


video: Maddance Productions
 
Nick Steur – FREEZE, reflections (2018)
 
Nick Steur (1982, Nijmegen, woont en werkt in Maastricht) zoekt in zijn werk steeds naar de bijna-onmogelijkheid van het trotseren van natuurkrachten, enkel door gebruik te maken van zijn eigen spierkracht en een opperste concentratie en precisie. Hij voert zijn kunstprojecten veelal uit in de openbare ruimte, met natuurlijke materialen zoals steen, zand en water. Steur studeerde aan de Toneelschool in Maastricht en zijn werk bevindt zich op het snijvlak van beeldende en performatieve kunst. Het proces, in aanwezigheid van publiek, is voor hem minstens even belangrijk als het resultaat.
 
Voor Brief Encounters bedacht Steur een nieuwe uitvoering van het werk FREEZE, dat hij sinds 2012 op verschillende wijzen gerealiseerd heeft. Zijn oorspronkelijke plan om in het ven in De Oude Warande twee rotsblokken van zo’n 50 tot 70 cm hoogte op elkaar te laten balanceren, kon uiteindelijk niet doorgaan door de huidige uitzonderlijk hoge waterstand. In zijn nieuwe voorstel maakte Steur juist gebruik van deze hoge waterstand. In het Romantisch ogende ven, resultaat van 19e eeuwse zandafgraving voor de productie van cement, liet Steur tijdens een ruim twee uur durende performance een cirkelvormige compositie van zes stapelingen van Carrara marmeren stenen en maanstenen, zo’n twintig tot veertig centimeter hoog, op de waterspiegel zweven. Publiek leek gehypnotiseerd.
 
productie
Nick Steur

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
fotografie: Gert Jan van Rooij
 


video: Maddance Productions