Navid Nuur – Untitled (2011)

 

Hij is een kunstenaar die pijlsnel carrière maakt. Navid Nuur (Iran, 1976, getogen in Nederland, woont en werkt momenteel in Den Haag) is nog maar een paar jaar op weg en exposeert al op de meest prestigieuze plekken, in Nederland, maar ook ver daarbuiten. Nuurs nietsontziende toewijding, zijn bevlogenheid en grenzeloze creativiteit zijn de ingrediënten voor het werk dat zo weet te overtuigen. Zijn nog jonge oeuvre toont een verrassende veelzijdigheid: van monumentale ingrepen in tentoonstellingsruimten tot kleinschalige werken. Hij maakt objecten, installaties en tekstwerken – die laatste bestaan veelal uit teksten op galerie- en museummuren. Alles, maar dan ook echt alles dat op zijn pad komt, kan tot onderdeel van zijn kunst worden gemaakt: touwtjes, lucifers, vuilniszakken, klei, schuimblokken, bijenpollen, tl-buizen, popcorn. Een omgekeerde en uitgebrande vuilcontainer doet dienst als projectiekamer. Maar ook met restmateriaal van de opbouw van een tentoonstelling – handschoenen, tape, bubbeltjesplastic – creëert hij kunst. Kijkdoosjes bijvoorbeeld, of piepschuimen vormen die net edelstenen lijken. Zijn speelse en vaak ludieke omgang met materiaal is een belangrijk kenmerk van Nuurs conceptuele werk dat vaak de manier beïnvloedt waarop mensen een ruimte ervaren. Nuur vestigt de aandacht op plekken die normaliter over het hoofd worden gezien. A black dark ridge found under a baseboard, stuffed with the absorbed colours, which made the ridge turn black in the first place (2005-2008) bestaat uit duizenden piepkleine balletjes van gekleurde klei, handgedraaid. Verstopt onder een plint. Per gram te koop.

 

Van een vergelijkbare lichtvoetigheid en vindingrijkheid is het werk Vein of Venus (2008), dat, zoals vaker het geval bij Nuurs kunst, een transformatieproces zichtbaar maakt. De installatie bestaat uit een projector waarop een ijslolly ligt, die door de warmte van de lamp wat sneller dan gewoonlijk smelt. Dat smeltproces wordt op de muur geprojecteerd: een bijna hallucinerend beeld van constant veranderende vormen en kleurpatronen. Nuur testte een complete supermarktvriezer vol waterijsjes, alvorens voor hij er eentje – was het een ordinaire Raket? – vond dat precies op de juiste manier smolt. Het illustreert zijn perfectionisme en zorgvuldigheid als kunstenaar.

 

Nuur creëert zijn kunstwerken meestal in sterke relatie tot hun omgeving. Dat is ook het geval bij het werk dat hij voor Lustwarande ‘11 maakte. Het viel nauwelijks uit de toon bij zijn omgeving, zodat je er haast aan voorbij zou lopen. Te zien was een grote kei zoals je die in natuurlijke landschappen tegen kunt komen. Uit het gladde steenoppervlak leek iets omhoog te komen. Een ondefinieerbaar ding, grillig gevormd en donkerder dan de kei. Het bleek ijzerpoeder te zijn, dat aan de kei plakte. Het op het oppervlak gestrooide poeder werd door een sterke magnetische kracht tegen de kei gezogen en vormde er een kristalvormig patroon op. Alsof er een vreemd soort geometrische bloem of zwam op de kei groeide. Het is een artificiële variant op de echte zwammen in De Oude Warande, die de aandacht vestigde op het vervagende onderscheid tussen natuurlijk en kunstmatig.

 

Manon Braat